امامعلی حبیبی
امامعلی حبیبی گودرزی، کشتیگیر آزادکار ایرانی ملقب به «ببر مازندران» و نخستین قهرمان المپیک ایران است.

امامعلی حبیبی گودرزی از ۵ خرداد ۱۳۱۰ در روستای درزیکلای شهرستان بابل متولد شد. او چهارمین و آخرین فرزند خانواده بود و اصالتاً اهل آب اسک آمل بود. وی در ۶ سالگی به مکتبخانه رفت و تحت آموزش ننه بیگم ملاباجی بود که فنون کشتی سنتی مازندرانی را به او آموخت.
حبیبی در ۱۲ سالگی پدر خود را از دست داد و به همراه مادر و برادرانش به شهر شاهی مهاجرت کرد. او در یک مغازه آهنگری با روزی ۵ ریال اجرت کار کرد و سپس در کارخانه نساجی قائمشهر استخدام شد. در آنجا زیر نظر اسکندر متولی تمرین کشتی را آغاز کرد و در دوران سربازی در تیپ مستقل گرگان نیز به رقابتهای کشتی لوچو پرداخت.
او با حضور حبیبالله بلور فنون کشتی مدرن را آموخت و در مسابقهای در قائمشهر تنها پیروز تیم منتخب تهران شد. حبیبی پس از شکست دادن عبدالله مجتبوی در یک رقابت دوستانه، توجه بلور را جلب کرد. وی در سال ۱۳۳۲ در مسابقات قهرمانی کشور در اصفهان به مقام نخست دست یافت.
حبیبی در المپیک ملبورن ۱۹۵۶ در دسته چهارم و وزن ۶۷ کیلوگرم شرکت کرد. او با شکست دادن حریفانی چون اندربرگ، توت، روژه بیله، نیتزولا، کاساهرا و در نهایت بستایف از شوروی، نشان طلای المپیک را کسب کرد. این نخستین نشان طلای ایران در تاریخ المپیک بود و او پس از این مسابقات مدتی در بیمارستان تحت مراقبت بود.
او در مسابقات قهرمانی جهان ۱۹۵۹ در تهران در وزن ۷۳ کیلوگرم قهرمان شد. حبیبی در این رقابتها با ضربه فنی کردن واختانگ بالاوادزه از شوروی و اسماعیل اوغان از ترکیه، نشان طلا را از آن خود کرد. وی در المپیک رم ۱۹۶۰ نیز در وزن ۷۳ کیلوگرم شرکت کرد و با شکست از داگلاس بلوباخ از آمریکا، از کسب مدال بازماند.
حبیبی پس از کنارهگیری از کشتی به فعالیتهای سیاسی و سینمایی پرداخت. او در سال ۱۳۴۲ کاندیدای مجلس شورای ملی از حوزه بابل شد و این جایگاه را به دست آورد. وی همچنین در چهار فیلم سینمایی بازی کرد که از جمله آنها فیلم ببر مازندران به کارگردانی ساموئل خاچیکیان بود.
امامعلی حبیبی در اواخر عمر به باغبانی مشغول شد. وی در ۲ شهریور ۱۴۰۴ درگذشت.
Key facts
- نخستین برنده نشان طلای المپیک از ایران در سال ۱۹۵۶.
- دارنده سه عنوان قهرمانی جهان و پنج عنوان قهرمانی ایران.
- قهرمان بازیهای آسیایی ۱۹۵۸.
- عضو مجلس شورای ملی از حوزه بابل در سال ۱۳۴۲.